De bekende parken in ruim twee weken, met kinderen van 5, 7 en 9

De heenreis gaat met een overstap, en het gezin landt 's avonds in Las Vegas. Twee nachten in een hotel aan de Strip, en dat is met drie kinderen geen weggegooide tijd maar precies wat je nodig hebt. Negen uur tijdsverschil haal je er niet in één nacht uit. Las Vegas werkt bovendien beter met kinderen dan de naam doet vermoeden, zolang je het buiten het casino houdt. De hotels zijn van buiten al een bezienswaardigheid: er staat een Eiffeltoren, er vaart een gondel en er dansen elk halfuur fonteinen op muziek. Op de derde dag halen ze de camper op, en die staat niet ver van de stad. Vanaf daar is het nog geen drie uur rijden naar het eerste park. Aan het eind van de reis komen ze hier weer langs, want de camper gaat terug naar dezelfde verhuurder.

Drie nachten op een camping bij Zion, en dit is het park waar deze leeftijd het meeste aan heeft. De bodem van de kloof is vlak, er rijdt een gratis bus doorheen, en je hoeft dus nergens met de camper naar binnen. Het mooiste is het riviertje dat erdoorheen stroomt: op een warme middag staan er tientallen kinderen tot hun knieën in, en een vijfjarige heeft daar een hele middag zoet aan. De grotere wandelingen laten we bij deze leeftijd nog even liggen. Angels Landing is niets voor kinderen, maar de wandeling langs de rivier naar de Narrows kan wel, en die eindigt precies waar het water begint. Drie nachten betekent hier twee hele dagen zonder camper rijden, en dat is meteen de rustigste plek van de reis om bij te komen van het tijdsverschil.

Twee nachten. Bryce ligt hoog, boven de tweeduizend meter, en je merkt 's avonds dat het een graad of tien kouder is dan bij Zion. Je komt hier voor één beeld: duizenden oranje steentorens die onder je in de kom staan, en dat beeld heb je vanaf het eerste uitkijkpunt al te pakken. Met kinderen van deze leeftijd is het korte pad een stukje de kom in de moeite waard, want van bovenaf lijken de torens klein en van onderaf staan ze ineens drie huizen hoog. Een halfuurtje naar beneden en een halfuurtje terug omhoog. Met de tweede nacht erbij hoef je dat niet op de ochtend van vertrek te doen, en kun je blijven voor de sterren: hier is 's nachts bijna geen licht van mensen.

Twee nachten bij Page, en dat is de stop waar de kinderen het meest over napraten. Antelope Canyon is een kloof die op sommige plekken niet breder is dan je schouders, met wanden die als gegolfd zand omhoog lopen. Als de zon goed staat licht hij van binnen op alsof iemand het licht aandoet. Je gaat er alleen met een gids naar binnen, in een vaste groep, en dat duurt ongeveer een uur. Vlakbij ligt het stuwmeer, waar je het water op kunt. Twee nachten betekent hier ook: een dag waarop je nergens heen hoeft.

Eén nacht, en die ene is met opzet gekozen. De camping bij Monument Valley kijkt rechtstreeks uit op de rotstorens, dus je hebt het beroemde uitzicht zonder dat je er iets voor hoeft te doen. Je zet de camper neer, klapt de stoelen uit en kijkt. De kinderen lopen zo het rode zand in. Het is bewust de kortste stop van de reis: het ligt mooi op de route tussen Page en de Grand Canyon, en daarmee knipt het een lange rijdag netjes in tweeën.

Drie nachten op een camping tussen de dennen, op een kwartier lopen van de rand. Met kinderen van vijf tot negen hoef je de kloof niet in; dat is een afdaling van een paar uur en omhoog duurt nog langer. De paden langs de rand zijn vlak, er staat overal een reling, en het uitzicht is er niets minder om. Wat hier goed werkt is het Junior Ranger-boekje: de kinderen krijgen opdrachten mee, en als die af zijn mogen ze bij een ranger de eed afleggen en krijgen ze een speldje. Dat houdt ze een halve dag bezig en ze onthouden er meer van dan van welk uitkijkpunt ook. 's Avonds het vuur aan bij de camper. De derde nacht is er met opzet bij gekomen: dit is de plek waar je het minst wilt dat de dag om half tien begint met inpakken.

Van de Grand Canyon terug naar Las Vegas is te veel voor één dag met kinderen, dus er staat een nacht tussen bij Kingman. Dat klinkt als een tussenstop en dat is het ook, maar het is er wel één met een verhaal: het stuk weg hiernaartoe is de oude Route 66, met het schild op het wegdek geschilderd en een rij benzinestations uit de jaren vijftig die er nog precies zo bij staan. En hoewel je terugrijdt naar het begin, kom je nergens op een weg die je al kent: heen ging het noordelijk langs Zion, terug gaat het zuidelijk door de woestijn.

De laatste campernacht staat op een camping vlak buiten de stad, met een zwembad, want de camper moet de volgende ochtend voor tien uur terug bij de verhuurder. Zo hoef je de ochtend niet te haasten en kun je rustig uitruimen. Daarna is er nog een hele dag in Las Vegas voordat het vliegtuig 's avonds gaat. Twee weken geleden reden ze hier langs zonder iets te hebben gezien; nu weten ze waar al die rotsen op de reclameborden liggen. Het reuzenrad aan de Strip is daar een mooie afsluiter voor: je kijkt er over de stad heen de woestijn in, precies de kant op waar ze vandaan komen.