Drie weken Thailand met kinderen, zonder pretparkstress.

De eerste dagen hielden ze het bewust laag bij de grond. Geen tempelmarathon, maar een ochtend bij het zwembad om de jetlag eruit te slapen, daarna één tempel met een gids die snapt dat een kind van zeven geen uur stilstaat, en een tocht over de klongs in een longtailboot. Dat bootje was meteen de onbetwiste winnaar.

's Avonds aten ze streetfood in een buurt waar ook Thaise gezinnen zitten, niet op de toeristenmarkt. Tijn ging los op de pad thai, Saar hield het op witte rijst, en niemand die daar moeilijk over deed.

"We waren bang dat Bangkok te heftig zou zijn met de kinderen. Door die rustige eerste dag draaide het precies om: zij vonden het juist het grootste avontuur."

Bas, dag 3

Hier maakten we meteen een keuze waar we blij mee zijn. In plaats van een dierentuin of een betaald olifantenpark werd het Khao Yai, een van de oudste nationale parken van het land. Een dag lang op safari in een open jeep, met een gids die de gibbons hoort voordat je ze ziet. Geen garantie op wilde olifanten, en juist dat maakte het spannend.

De lodge had een tuin vol vuurvliegjes en een kampvuur. Twee nachten bleek precies genoeg: lang genoeg voor een hele dag het park in, kort genoeg om het bijzonder te houden.

Vanaf Bangkok een korte vlucht het noorden in, en hier kreeg de reis z'n meeste tijd. Vijf nachten, want dit is waar de variatie zit: een dag in de stad met de zaterdagmarkt en een kookworkshop, en twee dagen het groen in bij een familie op het platteland. De kinderen leerden hoe rijst groeit en stonden 's ochtends mee te helpen.

Na het noorden een vlucht naar het zuiden, voor het stuk dat op elke Thailand-foto eindigt. Khao Sok: een nacht in een drijvende hut op het Cheow Lan-meer, met jungle die recht uit het water omhoog komt. Bij dageraad met de kano het meer op, als het water nog spiegelglad ligt en de gibbons aan het inzingen zijn.

De middagen waren leeg, en dat was het punt. Zwemmen vanaf de vlonder, tubing op een rustig stuk rivier, en een keer gewoon hangen met een boek terwijl de kinderen zich met niks vermaakten.

Afsluiten op één eiland in plaats van eilandhoppen. Koh Tao, in de Golf van Thailand, een stuk rustiger en goedkoper dan de bekende Andaman-eilanden, met koraal pal voor de kust. Een hele week op dezelfde plek, zodat de kinderen vriendjes maakten bij het zwembad en er eindelijk niks meer geregeld hoefde te worden.

Tijn deed een kindersnorkelcursus in het ondiepe, Saar bouwde zandkastelen en at haar gewicht aan mango sticky rice. Eén dagtrip naar een snorkelbaai verderop, en verder vooral: niets.

"Die laatste week leek vooraf bijna te lang. Achteraf was het precies wat we nodig hadden. De kinderen kwamen voor het eerst uitgerust thuis van een verre reis."

Bas, terug in Nederland