Verder rijden, hoger klimmen, met tieners van 14 en 17

Twee hotelnachten om bij te komen van de vlucht, en die heb je hier harder nodig dan je denkt. Denver ligt al op anderhalve kilometer hoogte, en de parken hierna liggen nog hoger. Wie de eerste dag meteen gaat klimmen, merkt dat aan zijn hoofd. Denver zelf is een prettige stad om twee dagen rond te lopen, met een oude spoorwegwijk vol eetzaken en een paar straten waar de tieners zelf rond willen. Op de derde dag halen ze de camper op, en dan begint het pas echt: vanaf hier staat er vier weken lang geen hotel meer op het programma.

Twee nachten op een camping in het park, en meteen het eerste pad dat omhoog gaat in plaats van vooruit. De Trail Ridge Road klimt tot boven de drieduizend meter, en dat is hoger dan welke berg in Europa de meeste mensen ooit hebben gezien. Boven de boomgrens groeit niets meer en waait het altijd. Voor tieners is dit de plek om te merken wat hoogte met je doet: dezelfde wandeling die thuis een uurtje kost, duurt hier anderhalf. We plannen de zwaardere route daarom op de tweede dag, niet op de eerste, en houden de kans op onweer in de gaten. Boven de boomgrens wil je er in de middag niet meer zijn.

Eén nacht, en dat is genoeg, maar het is wel het moment waarop de reis van karakter verandert. Hier houden de bergen op en begint de prairie: gras tot de horizon, treinen van anderhalve kilometer lang, en een stad die nog steeds leeft van de spoorweg die haar maakte. Het is vooral een stop om de afstand naar South Dakota te breken. Met tieners kan dat prima in één nacht, want de rit hierna is lang en die doe je liever uitgerust.

Twee nachten in de Black Hills, en dit is de etappe die niemand vooraf op zijn lijstje heeft staan en iedereen achteraf noemt. Door Custer State Park loopt een weg waar de bizons gewoon op staan. Je wacht dan, met de motor uit, terwijl een kudde van honderden dieren om de camper heen loopt. De wilde ezels komen zelf naar het raampje. Mount Rushmore ligt een halfuur verderop en is kleiner dan je denkt, maar de rit ernaartoe over de Needles Highway maakt dat ruimschoots goed: smalle tunnels waar de camper precies doorheen past, en haarspeldbochten tussen de rotsnaalden.

Eén nacht om de afstand naar Wyoming te breken, in een plaatsje aan de voet van de Bighorn Mountains. De weg hierheen gaat urenlang door niets, en juist dat is wat je op zo'n reis wilt hebben meegemaakt. Wat deze stop de moeite waard maakt is de lucht: hier is zo weinig licht van mensen dat je de Melkweg met het blote oog ziet liggen. Voor tieners die thuis nooit een echte sterrenhemel hebben gezien, is dat een van die momenten waarvan je achteraf blij bent dat de telefoon het niet goed vastlegt.

Twee nachten in de westernstad die Buffalo Bill zelf heeft opgezet, aan de oostkant van Yellowstone. In de zomer is hier elke avond rodeo, en dat is geen voorstelling voor toeristen maar een wedstrijd waar jongens uit de streek aan meedoen. Je zit dicht op de ring, het duurt een uur of twee, en het is luider en stoffiger dan je verwacht. Overdag is er een museum over het westen dat echt goed is, en een weg naar de parkingang waar de rotsen aan weerszijden omhoog komen. Twee nachten betekent hier ook: de rodeo hoeft niet op de avond van een lange rijdag.

Drie nachten in het oudste nationale park ter wereld, en dat is het minimum. Yellowstone is zo groot dat je van de ene kant naar de andere twee uur rijdt, en overal staat iets wat je niet wilt missen. Old Faithful spuit elke anderhalf uur en houdt zich daar verbazend precies aan. De Grand Prismatic Spring is een warmwaterbron zo breed als een voetbalveld, met oranje randen en een blauw midden, en vanaf het uitkijkpunt erboven zie je er pas iets van. En dan zijn er de dieren: bizons op de weg, wapiti tussen de camperplaatsen, en als je vroeg opstaat en in de goede vallei gaat staan, beren en wolven in de verte. Blijf op de vlonderpaden: de grond ernaast is dunner dan hij eruitziet.

Twee nachten, en die tweede hebben we er met opzet bij gezet. Bij het stel dat deze route eerder reed stond hier één nacht, want zij keken vooral vanaf de weg. Met tieners wil je hier lopen. De bergen komen zonder voorgebergte recht uit de vlakte omhoog, en rond Jenny Lake liggen paden van alle maten: een rondje om het meer dat iedereen kan, en daarachter een klim naar een waterval en een uitkijkpunt waar je echt moet werken. Je kunt de boot over het meer nemen om de eerste kilometers over te slaan, en dan meteen aan het steile stuk beginnen.

Eén nacht op weg naar Utah, met een stop die niemand had zien aankomen. In Dinosaur National Monument staat een gebouw om een rotswand heen gebouwd waar honderden dinosaurusbotten nog precies zo in zitten als waar ze gevonden zijn. Je kunt ze aanraken. Daarna verandert het landschap in één middag: het groen verdwijnt, het gesteente wordt rood, en je weet dat het laatste deel van de reis begonnen is.

Drie nachten op één plek, en dit is waar deze reis anders wordt dan die van de eerste keer. Moab ligt tussen twee parken in en is het buitensportdorp van Utah. Hier gaan ze de rotsen op met een buggy, over een route waar een gewone auto niet komt, en op een andere dag het water op de Colorado. In Arches lopen ze naar Delicate Arch, een klim van anderhalf uur over kaal gesteente zonder schaduw, en in Canyonlands staan ze voor zonsopkomst bij Mesa Arch. Dat laatste vraagt om half vijf opstaan, en dat is precies het soort ding waar een zeventienjarige achteraf het meest over opschept.

Eén nacht, en dat is hier genoeg, want dit is vooral een uitzicht. De rotstorens staan als losse gebouwen in een vlakte, en je kent ze van films die ze thuis nog nooit gezien hebben. De camping kijkt er rechtstreeks op uit. Wie meer wil dan kijken, kan met een gids van de Navajo het gebied in dat voor eigen vervoer gesloten is. Dat duurt een paar uur en je komt op plekken waar je anders niet komt.

Twee nachten, en hier staat de wandeling waar de hele reis om begon. Angels Landing is een klim van een kleine vijfhonderd meter omhoog, waarvan het laatste halfuur over een smalle rug gaat met aan weerszijden een vrije val en een ketting om je aan vast te houden. Voor het laatste stuk heb je een vergunning nodig die wordt verloot, en of je die krijgt weet je pas kort van tevoren. Daarom staan er twee nachten: zo kun je het op twee ochtenden proberen. Lukt het niet, dan is er een alternatief dat bijna niemand kent en dat eerlijk gezegd een mooier uitzicht geeft, vanaf de andere kant van de kloof. Die wandeling is langer en zwaarder, maar daar heb je geen lot voor nodig.

Twee nachten om af te sluiten, want Las Vegas moet je op deze leeftijd gewoon een keer meemaken. De camper gaat de ochtend na aankomst terug bij de verhuurder, en daarna is er anderhalve dag over voor de stad zelf. De hotels aan de Strip zijn van buiten al een bezienswaardigheid, en dat werkt voor tieners net zo goed als voor jonge kinderen: er staat een Eiffeltoren, er vaart een gondel, er dansen fonteinen op muziek. De casino's blijven verboden terrein tot hun eenentwintigste, maar daarbuiten valt er meer dan genoeg te zien. En na vier weken camper is een hotelbed met een douche die niet na vijf minuten stopt geen straf.