Elke dag een hike door de parken van Utah, met z'n tweeën

Twee hotelnachten aan de Strip om te landen, en dat was voor Vive en Robin meteen genoeg stad voor de hele reis. Op de derde dag halen ze de camper op en rijden ze Arizona in. Kingman is een tussenstop op Route 66, en tussen Kingman en Seligman ligt nog een stuk van de oude weg met oldtimers, Harleys en wildwestgevels. Verwacht geen wonder van een weg, wel een leuke eerste avond in de camper, en wie er rijdt merkt meteen het verschil tussen asfalt en Route 66.

Twee nachten aan de zuidrand, op de camping in het park. De Grand Canyon is vooral een uitzicht, en dat is ook zo als je hem voor de tweede keer ziet. Maar met twee nachten heb je één hele dag, en die is voor een stuk van de Bright Angel Trail: de canyon in, en dat is het punt waarop je merkt dat het geen plaatje is maar een gat van anderhalve kilometer diep. Hoe ver je afdaalt, bepaal je zelf; wat je afdaalt, moet je ook weer omhoog. In oktober is dat goed te doen, in de zomer niet.

Page ligt aan Lake Powell, en de reden om hier twee nachten te blijven heet Antelope Canyon. De rondleidingen door de slot canyon zijn kort, druk en niet goedkoop, en daarom stuurden we ze de achterdeur in: met een kajak over het meer naar het punt waar de canyon in het water eindigt, en van daar te voet de smalle kloof in. Wij deden dat zelf ook, en het is een hele dag: peddelen, klauteren, zwemmen op de terugweg. De andere ochtend is voor Horseshoe Bend, de lus in de Colorado die je al kent van de foto's, en die vroeg in de ochtend bijna leeg is.

Eén nacht, want Monument Valley is vooral een aankomst en een zonsondergang. De rotstorens zie je al van ver liggen, en de weg ernaartoe is de foto die iedereen maakt. Wat wij erbij gaven: de Valley of the Gods, een onverharde lus van een kilometer of dertig even ten noorden ervan, met dezelfde rotstorens en bijna niemand. Bij droog weer is hij met een camper prima te rijden. Vive en Robin reden hem 's ochtends vroeg, voordat ze doorgingen naar Moab.

Drie nachten bij Moab, tussen twee parken die elkaars tegenpool zijn. In Arches loop je omhoog naar de rotsbogen, en de mooiste, Delicate Arch, kost een klim van een uur over kale rots die bij zonsondergang het meeste oplevert. Canyonlands is het omgekeerde: daar sta je aan de rand en kijk je in een canyonstelsel dat kilometers breed is. Bij Grand View Point loop je langs de rand, en het blijft bijzonder hoe weinig mensen daar zijn terwijl Arches verderop vol staat.

De campings in Arches en Canyonlands zijn klein en gewild, dus die leggen we vroeg vast. Lukt dat niet, dan is er net buiten Canyonlands een eenvoudige camping van de overheid: een plek, een picknicktafel, een vuurkorf en uitzicht. Wij hebben er zelf twee nachten gestaan, en voor een stel dat toch de hele dag buiten is, is dat eerder een voordeel dan een gemis.

Hier begint het deel van de reis dat de meeste mensen overslaan. Goblin Valley is een state park vol hoodoos, rode rotsknobbels zo hoog als een mens, waar je zonder pad tussendoor loopt en waar je een uur later niet meer weet waar je de auto hebt gelaten. Eén nacht op de camping in het park. En vlakbij ligt de hike waar we ze voor hierheen stuurden: Little Wild Horse Canyon, een slot canyon die steeds smaller wordt, tot je een kwartslag moet draaien om erdoor te kunnen, met een paar stukken door het water. Schoenen uit, en na een onweersbui in de verte direct weer eruit: in zo'n kloof wil je niet zijn als het gaat regenen.

Dan twee nachten Capitol Reef, het rustigste van de vijf nationale parken van Utah. Het hart is een oude boomgaard tussen de rotswanden, met daaromheen hikes die pittiger zijn dan ze lijken: Cassidy Arch, vernoemd naar de treinrover die hier zijn schuilplaats had, klimt in drie kilometer driehonderd meter naar een rotsboog waar je bovenop kunt staan.

De rit van Capitol Reef naar Bryce is de mooiste van de reis, en dat is geen toeval: dit is Scenic Byway 12, en die zeiden we er met nadruk bij. De weg klimt over een bergrug, slingert over een smalle kam met aan twee kanten diepte, en stopt om de paar kilometer bij een uitzicht dat in de achtste week nog niet went. Reken op een hele dag voor een rit die op de kaart twee uur lijkt.

Bryce zelf is een amfitheater van hoodoos, en de truc is om er niet alleen vanaf de rand naar te kijken maar erin af te dalen. De Navajo Loop en de Queen's Garden aan elkaar geknoopt is een halve dag tussen de rotspunten door. In oktober vriest het 's nachts al op deze hoogte, dus een dikke trui voor de zonsopkomst is geen overbodige luxe.

Twee nachten in het park, en de camper blijft staan: door de kloof rijdt een pendelbus. De hike die hier bovenaan de lijst stond is Angels Landing, over een smalle rotskam met kettingen langs de steilste stukken. Sinds een paar jaar heb je er een permit voor nodig, via een loting de dag ervoor. Vive en Robin schreven zich in en hadden geluk. Wij zeggen er eerlijk bij dat je daar niet op kunt rekenen, en dat de wandeling tot aan het punt waar de kettingen beginnen zonder permit al de moeite is. De tweede dag is voor de Narrows: door de rivier zelf de kloof in, tot je knieën in het water, tussen wanden van driehonderd meter.

Op de laatste rijdag leveren ze de camper in en slapen ze nog één nacht aan de Strip. Na zestien nachten camper is een hotelbed geen straf, en de volgende ochtend staat het vliegtuig klaar.