Alle tijd voor de natuur, zonder lange wandelingen

De reis begint met twee hotelnachten en één gesprek dat de rest van de reis heeft bepaald. Erna en Wim wilden een grote camper, met ruimte. Wij lieten ze een kleiner model zien met een vast bed achterin, en dat werd het. Dat scheelt vooral 's avonds: geen wiebelig trappetje meer naar een bed boven de cabine. En Denver zelf is gewoon een leuke stad om in te beginnen: een gezellig centrum, koffietentjes op elke hoek en nergens haast. Precies het tempo waarin ze de rest van de reis ook wilden doen.

Het eerste park, en meteen het bewijs dat je hier geen bergschoenen nodig hebt. De Trail Ridge Road klimt tot boven de drieduizend meter en die rijd je gewoon: uitkijkpunten om de kilometer, en boven de boomgrens een landschap dat op toendra lijkt. Elks staan er vaak vlak langs de weg. Twee nachten was genoeg: Erna en Wim gingen namelijk niet voor de wandelingen, maar toerden gewoon met de camper over de Trail Ridge Road. Eén ding om te weten: die weg gaat pas eind mei open en sluit in oktober weer.

Ga je wel voor die hikes? Dan adviseren we hier een extra nacht.

Cheyenne is één nacht en vooral een tussenstop, in een oude spoorwegstad die er nog steeds uitziet als het wilde westen. Daarna Custer State Park, en dat was precies waar ze voor gekomen waren. Er loopt een lus van een kilometer of tachtig door het park waar bizons langs en soms midden op de weg staan, met kalveren ertussen. En dan zijn er de ezels, die hun kop zo je raampje in duwen. Twee nachten, en ze hebben die lus allebei de dagen gereden.

Eén nacht om de afstand te breken, en daar is niets mis mee. Tussen de Black Hills en de Bighorn Mountains ligt een flink stuk prairie, en dat rijd je niet even in een ochtend. Buffalo is een stadje aan de voet van de bergen met een hoofdstraat van twee blokken. Precies genoeg voor een koffie, een rondje om het blok en vroeg naar bed.

Cody ligt aan de oostkant van Yellowstone en is een echte westernstad, opgezet door Buffalo Bill zelf. Twee nachten, en daarna de bergpas over, het park in. Yellowstone kreeg drie nachten en die verdeelden we over twee campings, want het park is enorm en elke dag heen en weer rijden kost je een dag.

Het mooiste ligt hier aan vlonderpaden: kokende bronnen in kleuren die je nergens anders ziet, geisers die op hun eigen tijd afgaan, en bizons die dwars door het verkeer lopen. Zonder heel pittige wandelingen kun je van Yellowstone ook al ontzettend veel zien.

Tip: stap eens rond schemering in je camper, dit is de tijd dat beren, maar ook coyotes of zelfs wolven op zoek gaan naar hun avondeten. Wij parkeerden onze camper op een van de vele parkeerplaatsen langs de weg, kookten daar ons pastaatje en ondertussen speurden we de prairie af. Met succes!

Eén nacht is kort voor zo'n park, dat weten we. Maar Grand Teton zie je ook vanaf de weg al goed: de bergen komen recht uit de vlakte omhoog, zonder heuvels ervoor, dus je ziet ze de hele rit al liggen. Ze stonden aan een meer met zicht op de hele rij toppen. 's Ochtends vroeg hangt de mist over het dal en kleurt de bovenste rand als eerste. Wie langer wil blijven moet dat vooral doen, maar één avond en één ochtend leverden hier al genoeg op.

Op weg naar Utah ligt Dinosaur National Monument, en dat is zo'n stop die niemand vooraf op zijn lijstje had staan. In een gebouw tegen een helling zit een hele rotswand vol botten, die er nog precies in liggen zoals ze gevonden zijn. Je bekijkt hem van een vlonder op één niveau, dus klimmen hoeft niet, en in een uur ben je er doorheen. Voor Erna en Wim werd het een van de verrassingen van de reis.

Drie nachten op één plek, en na twee weken rondtrekken was dat precies wat ze nodig hadden. Moab ligt tussen twee parken in. In Arches rijd je een weg omhoog met de rotsbogen langs de route, en de bekendste zie je vanaf een parkeerplaats. Canyonlands ligt aan de andere kant en kijkt uit over een canyonstelsel dat kilometers breed is. En dan is er Dead Horse Point, een uitkijkpunt boven een lus in de Colorado, waar ze op een bankje de zon hebben zien zakken.

Eén nacht, en dat is hier genoeg, want dit is vooral een uitzicht. De rotstorens staan als losse gebouwen in een vlakte en de weg ernaartoe is minstens zo mooi als de aankomst. Er loopt een onverharde lus door het gebied, en die is met een camper te doen als het droog is. Wij zeggen er eerlijk bij dat je hem ook prima kunt laten zitten: vanaf de rand zie je het al.

De laatste twee natuurnachten, in een park dat je juist van onderaf bekijkt. De kloof van Zion is smal en de wanden gaan recht omhoog, en er rijdt een pendelbus doorheen die om de paar minuten stopt. Je stapt uit waar je wilt, kijkt omhoog en stapt weer in. Een paar paden zijn vlak en lopen langs de rivier. Voor wie niet meer klimt is dit een van de vriendelijkste parken van het westen.

Afsluiten in Las Vegas was niet hun idee maar dat van de route: hier lever je de camper in en hier vertrekt het vliegtuig. Twee hotelnachten dus, met alle ruimte van de wereld na drie weken camper. Ze hebben één avond over de Strip gelopen en de rest van de tijd bij het zwembad gezeten. Dat mag ook.