Toch de camper, met tieners van 14 en 12

De eerste drie nachten staat de camper nog niet in beeld. Ze slapen in een hotel in het centrum, met een binnentuin met een tafeltennistafel en zitjes om aan het eind van de dag in neer te ploffen. Neem voor die eerste nacht wat te eten mee: wij zaten hier ooit om drie uur 's nachts klaarwakker met een knorrende maag, en het ontbijt begon pas om half acht.

Voor een gezin dat graag fietst is dit een fijne stad om te beginnen. Wij gaven ze één tip mee: huur een fiets bij Waterfront en rijd naar Stanley Park. Je volgt gewoon het fietspad en de andere fietsers, en onderweg zie je met wat geluk zeehonden. Granville Island, met de markthal vol eetkraampjes, vult een tweede dag, en daar kom je met de watertaxi.

Op dag vier komt de camper, en die dag houden we met opzet klein. Je haalt hem meestal pas 's middags op, krijgt uitleg over elk knopje en moet nog boodschappen doen, met twee tieners die zich naast je staan te vervelen. Hun eerste camping ligt daarom vlak bij de verhuurder, met een supermarkt op de route. Dat die eerste idyllische plek wel kan wachten, hebben we zelf op de harde manier geleerd.

Hier zitten de walvissen in de reis. Met de veerboot het eiland op en dan nog een kleine drie uur door het binnenland naar de westkust, waar het regenwoud doorloopt tot aan het strand. Drie nachten, want dan is er een dag voor het water en een dag voor het park. Een boot vaart alleen als het weer meewerkt, dus die marge is geen luxe.

Van maart tot oktober kun je hier walvissen zien, en met wat geluk ook orka's. Neem een warme jas mee, want op het water is het een paar graden kouder dan in de haven, ook in de zomer. En een verrekijker, want de boten blijven op honderd meter afstand.

In juli zit een afvaart met een camper snel vol, en de campings bij Pacific Rim zijn maanden van tevoren weg. Dit is dus precies de plek waar je blij bent dat het al geregeld is voordat je vertrekt.

Eén nacht, en die zit er om de dag niet te lang te maken. Van de westkust terug naar de oostkant van het eiland is een flinke rit, en wie daarna ook nog de veerboot wil halen en door wil naar Whistler, is de hele dag onderweg. Nu ligt er halverwege een nacht aan de oostkust, op nog geen uur van de boot. Onderweg is er tijd voor Cathedral Grove, oerbos met douglassparren van honderden jaren oud, vlak langs de weg.

Hier zie je goed waarom we eerst de route puzzelen en dan pas de campings boeken. Of je die ene veerboot de volgende ochtend haalt, hangt af van waar je de avond ervoor staat.

Terug op het vasteland begint de Sea to Sky Highway, met de zeearm aan de ene kant en de bergen aan de andere. Shannon Falls ligt vlak langs de weg, goed voor een eerste stop. Whistler krijgt twee nachten, en dit is de plek voor de tieners: in de zomer is het een van de bekendste bikeparken ter wereld. De lift neemt je fiets mee naar boven, en er zijn afdalingen voor elk niveau. Dat is een heel andere manier van fietsen dan Stanley Park. Wie liever wandelt, neemt de gondel omhoog.

Een uur verderop liggen Joffre Lakes, drie meren die nog blauwer zijn dan die aan de Icefields Parkway. Het klimmetje naar het tweede meer is pittig, en dat is het waard. Voor die wandeling heb je een dagpas nodig. Dat ontdekten wij zelf op de parkeerplaats, met de broodjes al gesmeerd. Een ranger had medelijden, maar daar zou je niet op willen rekenen. Bij de reispapieren krijg je van ons een overzicht van wat je vooraf moet regelen.

De langste rijdag van de reis, en dat zeggen we er maar eerlijk bij: van de groene kust door het droge binnenland omhoog naar het noorden. Daarom staan hier twee nachten. Zo is er daarna een hele dag zonder camper voor het park dat bijna niemand van tevoren kent.

Wells Gray heet niet voor niets het watervallenpark. Helmcken Falls en Dawson Falls liggen op een korte wandeling, en bij Moul Falls, na een kleine vier kilometer lopen, ga je achter de waterval langs. Alles zie je niet in twee nachten, dus in het routeboek staat wat wij zouden kiezen.

Waar ze precies slapen, in het park of bij Clearwater, hangt af van wat er vrijkomt op het moment dat de camping opengaat.

Via Mount Robson, de hoogste berg van de Canadese Rockies, rijden ze de bergen echt in. Jasper krijgt twee nachten, en hier zit de actie: raften kun je het beste hier in de buurt doen. Wij vragen de mogelijkheden voor ze op, zodat het vastligt voor ze vertrekken. Dat doen we niet zomaar. Gezinnen met tieners zeggen ons vaak dat je dit soort dingen beter vooraf boekt, want dan is er onderweg geen discussie meer over wel of niet gaan.

De andere dag is voor het water en de kloven. Maligne Canyon loop je zo in, op Maligne Lake is een kano een stuk goedkoper dan op de beroemde meren verderop, en Mount Edith Cavell, met zijn gletsjermeer, ligt iets verder weg en is daardoor minder druk. Vroeg in de ochtend is de kans op wild langs de weg het grootst, dus de wekker zetten kan hier lonen.

Van Jasper naar Banff loopt de Icefields Parkway. Op de kaart is dat een paar uur, maar ze doen er de hele dag over: de gletsjers aan de grens van de twee parken, de meren die steeds blauwer worden, en steeds weer een reden om te stoppen. Ga op tijd weg.

Drie nachten, want er is hier veel te doen en ook veel te wachten. Naar Moraine Lake ga je tegenwoordig met een shuttlebus die je vooraf moet reserveren, en bij Lake Louise parkeer je alleen nog met een dagticket. Neem ook een keer de Bow Valley Parkway, want daar is de kans op beren groot.

Banff zelf is niet meer het sfeervolle stadje van vroeger. Je krijgt je camper er nergens kwijt en een koffie is er loeiduur. Dat zeggen we niet om je het af te raden, want de bergen eromheen zijn het allemaal waard. Maar in de zomer wil je hier 's middags niet nog op zoek hoeven naar een camping. Wij slapen zelf tegenwoordig ook graag in Canmore, een half uurtje zuidelijker.

Hier draait de route om. Tot nu toe ging het steeds verder de bergen in, vanaf Golden gaat het weer richting de kust, over een andere weg dan ze gekomen zijn. Dat is het voordeel van een lus: je rijdt nergens hetzelfde stuk terug, en in plaats van een lijn tussen Calgary en Vancouver zien ze zo ook de andere kant van British Columbia.

Twee nachten, en Golden is vooral uitvalsbasis voor Yoho, dat ernaast ligt. Emerald Lake is een van de meren waar je de kano in wilt, de Natural Bridge laat zien wat een rivier met een rots kan doen, en Wapta Falls is een wandeling die ook aan het eind van een rijdag nog past. Na de drukte van Banff is het hier een stuk gemoedelijker.

Eén nacht, want het mooiste ligt onderweg. Tussen Golden en Revelstoke rijden ze dwars door Glacier National Park, de Canadese en niet de Amerikaanse. Kleiner dan Banff, veel minder bezoekers en wandelingen in alle soorten en maten.

Voor een gezin dat elke dag actief wil zijn staat hier de Avalanche Crest: ruim tien kilometer heen en terug, met bijna 800 hoogtemeters en uitzicht op de gletsjers. Wij liepen hem met onze eigen kinderen en tikten met z'n vieren trots het bord aan bij het eind van het pad. Stijf als een hark de volgende ochtend, wij tenminste. Waarom we dit park zo vaak voorstellen, staat in ons blog over Glacier in plaats van Banff.

In Revelstoke zelf ligt Williamson Lake, een meertje dat niet zo koud is als de rest, met een vlot in het midden om naartoe te zwemmen.

Na ruim twee weken elke dag actief krijgt het gezin hier drie nachten op één plek. De Okanagan is de warmste streek van de route. Wij hadden er 34 graden, dus dit is water waar je wel in blijft liggen. Ze kunnen zwemmen in het meer, of doorrijden naar Kalamalka Lake. Wij brachten met onze kinderen ook vier uur door op de glijbanen van het waterpark bij Vernon, en die wilden daar niet meer weg.

Fietsen kan hier ook nog, over de oude spoorlijn door Myra Canyon, met houten bruggen hoog boven de kloof. En wie 's avonds een glas wil: dit is de wijnstreek van Canada, en dat verwacht niemand.

Een camping in deze streek is overigens niet altijd een feestje. Wij stonden bij Vernon ooit zo dicht op de buren dat hun slide-out bijna onze camper raakte. Zulke dingen onthouden we dus, en daar hebben onze reizigers weer wat aan.

De laatste nacht staat met opzet niet ver van de verhuurder. De camper moet leeg terug, ook de watertanks, de brandstoftank moet vaak juist vol, en inleveren moet vaak al voor elf uur. Wil je dat op de laatste dag nog combineren met een lange rit, dan begint de terugreis met stress.

Hope ligt aan het begin van de Fraser Valley, op zo'n anderhalf uur van Vancouver. Dus nog één keer buiten eten, de koffers inpakken, en de volgende ochtend op tijd weg. De vlucht naar huis gaat pas aan het eind van de middag, dus er is ruimte als het inleveren langer duurt dan gedacht.