Drie weken Sumatra, Bali en Gili Air, met twee tieners

De reis begon niet bij de apen maar bij een zwembad. Na een vlucht van vijftien uur reed het gezin niet meteen door naar de jungle, maar sliep het eerst een nacht buiten Medan om bij te komen. Pas de volgende ochtend ging het naar Bukit Lawang, waar het regenwoud letterlijk achter de tuin begint.

"Op Sumatra sliepen we in een ecolodge aan de rivier, midden in de jungle met allemaal dierengeluiden om ons heen. De orang-oetan leeft hier nog in zijn natuurlijke omgeving, zonder voederplaatsen om ze te lokken; echt puur natuur."

Nicole, over de eerste dagen

Het Gunung Leuser National Park is een van de weinige plekken op aarde waar je de orang-oetan in het wild ziet. Je gaat er met een gids en een ranger op pad, een ochtend lang. Boven je hoofd kraken de takken, en dan zit hij daar ineens.

Aan het eind van de trekking stap je in een oude tractorband en dobber je over de rivier terug naar je slaapplek. Voetjes in het water, en de jungle glijdt aan je voorbij.

"De jungletocht die we hier maakten zal ons altijd bijblijven; het is een wereld die je normaal niet ziet."

Nicole, over de trekking

Munduk ligt in het noorden van Bali, tussen mistige heuvels en groene valleien. De weg ernaartoe kronkelt, en langs de kant zit hier en daar een familie apen. Het dorp heeft een handjevol restaurants en verder vooral stilte.

De omgeving zit vol verstopte watervallen die je zelf niet zomaar vindt. Onze gids komt uit het dorp en kent elk paadje, dus die neemt je mee zijn eigen speeltuin in.

Het gezin scheurde er met twee buggy's achter elkaar aan. Helm op, oordoppen in, scheenbeschermers aan. Je rijdt over smalle wegen, keien en modderpaden, en je stopt onderweg genoeg om de benen te strekken. Trek oude kleren aan, want die worden niet meer schoon.

In de uiterste noordwesthoek van Bali ligt Pemuteran, een laidback vissersdorp met een uitgestrekt koraalrif vlak voor de kust. Het strand loopt langzaam af en er zijn geen verkopers. Alleen rust, en een rif waar je zo in stapt.

Vanaf het strand vaar je in een kleine boot naar Menjangan, een eilandje met helder warm water en koraal vol kleur. Blauwe zeesterren, schildpadden en de eerste die roept dat hij een clownvis ziet. Snorkelspullen en een lunchpakket zitten bij de tocht in.

Ubud zelf is druk, dus het gezin sliep net buiten het centrum, met uitzicht op groene rijstvelden vanaf het zwembad. Voor het culturele hart loop je een stukje op en neer, of je neemt een taxi voor een habbekrats.

De fietstocht gaat dwars door dorpjes en over het platteland, met een lokale gids voorop. Onderweg stop je bij een familietempel, waar hij uitlegt waarom er overal kleine offerbakjes liggen. Het grootste deel van de route loopt bergaf, met af en toe een klimmetje.

De dag erna ging het gezin raften op de Ayung, met een ervaren gids en alle uitrusting erbij. Tussen de stroomversnellingen door kijk je omhoog naar wanden vol groen, en aan het eind wacht een lunchbuffet en een warme douche.

Op Bali vind je geen wit strand; de kust is er donker van de lava. Twee uur varen naar het oosten wel. Op Gili Air rijden geen auto's, dus vanaf de steiger loop je naar je slaapplek of je neemt paard en wagen. Het eiland fiets je in één ochtend rond.

"Daar is het zo idyllisch; alles gaat er te voet en de stranden en de onderwaterwereld zijn zo mooi. We hebben er gesnorkeld tussen schildpadden!"

Nicole, over Gili Air

Ga voor de snorkeltocht zo vroeg mogelijk mee, rond een uur of zeven. Dan hang je niet met alle andere boten boven hetzelfde stuk rif. 's Avonds is er muziek en vuur op het strand, en dat loopt vaak door tot laat.

"Na het eten bleven onze kinderen achter om te feesten met zowel toeristen als locals."

Nicole, over de avonden

Sanur is de laatste stop, praktisch dicht bij de luchthaven. Het is een van de weinige plekken op Bali met een lichtgekleurd strand. Geen echt centrum, maar één lange straat met winkels en restaurants, en genoeg ligbedden om drie weken indrukken te laten bezinken.

Wie nog energie over heeft, pakt het surfboard. En anders koop je souvenirs en kijk je hoe de vissersboten binnenkomen. De rit naar de luchthaven duurt een half uur.

"Het was bijzonder om als gezin zo'n avontuurlijke reis te maken. Het heeft ons verbonden, je bent toch meer op elkaar aangewezen."

Nicole, na thuiskomst

Haar dochter vatte het later in één zin samen: "Mam, het was toch wel echt heel bijzonder!" Wil je het hele interview met Nicole lezen? Dat staat hier.