Bali met tieners: raften, waterslides en een nacht op een onbewoond eiland

Wat doe je met tieners op Bali?

Dat was de vraag waar deze reis mee begon. Sander zegt het zo:

“Bali met pubers. Dat vraagt om een net iets andere reisplanning dan Bali met twee volwassenen die bij het woord yogaretreat spontaan zen zijn. De eerste puber die met ooh’s en aah’s door een tempel loopt moet volgens mij nog geboren worden.”

Precies daarom hebben we de route om de actie heen gebouwd. Raften, fietsen, snorkelen, van een waterval afglijden, een nacht op een onbewoond eiland. De tempels zijn er nog, maar ze zijn niet de kern van de dag.

Raften door de kloof bij Ubud

Ubud zelf is druk. Een paar kilometer verderop stroomt de Ayung door een groene kloof, en daar begint de rafttocht. Eerst 450 traptreden naar beneden, met helm op en peddel in de hand. De boot gaat aan een kabel omlaag en suist langs ze heen. Voor mensen is die kabel er niet.

Beneden neemt gids Pios het over. Hij stuurt ze door de stroomversnellingen, parkeert de boot zo nu en dan “geheel per ongeluk en luid lachend” onder een watervalletje, en op driekwart gaat de hele boot van een glijbaan in de rivier af. Nova tuimelde daar achterover van haar bankje. Daarna mogen ze er zelf uit om een stuk mee te zwemmen. En dan die 300 treden weer omhoog.

Fietsen tussen de rijstvelden

De volgende dag komt fietsgids Pudu ze ophalen, met de mountainbikes achterop. Eerst nog een stop bij een koffie- en theeplantage, waar ze kennismaken met kopi luwak: koffie van bonen die eerst door een civetkat zijn gegaan. Poepkoffie, en daarmee is koffie ineens ook interessant voor de kinderen. Sander dronk hem zwart, want met melk wordt het volgens hem een Cat Poo Chino.

Daarna gaat het de dorpjes in, en daar zie je hoe anders Bali eruitziet zodra je van de doorgaande weg af bent:

“Terwijl in Ubud de scooters je ene broekzak in en de andere weer uit rijden, fietsen we hier over rustige weggetjes tussen rijstvelden, huizen en kleine tempels.”

Pudu vertelt onderweg hoe rijst wordt geplant, geoogst en gewoon op straat te drogen wordt gelegd. Na twee uur staat er een Balinese lunch klaar op de binnenplaats van een woonhuis: rijst, noodles, maïskoeken, saté, tempeh en groenten.

De chilldag die geen chilldag werd

In Amed stond een dag zonder programma. Uitslapen, zwembad, uitzicht, drankje. Om half drie hield dat op, want als je uit Egmond aan Zee komt kun je de zee niet van een afstandje bekijken.

De chauffeur van de shuttle kende iemand die een snorkeltrip kon regelen, die iemand kende weer iemand, en even later zaten ze in een vissersbootje met de broer van de vriend van de chauffeur. Bij Turtle Point zwommen de schildpadden vrijwel meteen onder ze door. Sander: “Een leuke spontane activiteit die niet in het oorspronkelijke programma stond, maar bij de kinderen direct hoog de vakantieranglijst binnenstormt.”

Dat is ook precies waarom we een reis niet dichttimmeren. Er moeten dagen in zitten waarop zoiets nog kan gebeuren.

Een nacht op Menjangan

Menjangan ligt voor de noordwestkust, drie bij anderhalve kilometer, onderdeel van een nationaal park en onbewoond. Er zijn alleen rangers, een tempel en herten. Menjangan betekent hert, en er kwam er meteen eentje burlend hun kant op.

Ze snorkelden langs een koraalwand met schildpadden en tropische vissen, kregen thee en gebakken banaan op het strand, en zagen de zon achter de vulkanen van Java zakken. Daarna springrolls, nasi goreng, saté en watermeloen.

“Kampvuur erbij. Sterrenhemel erboven. Koud biertje in de hand. Soms is het vaderschap best te doen.”

Om zes uur de volgende ochtend voeren ze de zonsopkomst tegemoet en gingen ze opnieuw het water in: twee rifhaaien en acht schildpadden. Alleen met het ontbijt ging het mis. “De herten hebben het brood gejat. Zelfs op een onbewoond eiland moet je dus je ontbijt veiligstellen.”

Dit is de nacht waar ze het thuis het langst over hadden.

Watervallen en waterslides in het noorden

Met gids Iodra het busje in, een uur kronkelen over steile jungleweggetjes, en dan te voet verder langs papaja, kokos, koffie, cacao en rijstterrassen. Na een half uur staan ze bij een natuurlijke waterslide, waar je op een tot zitje omgebouwde scooterband naar beneden schiet. Kay ging als eerste. Daarna nog een paar keer, ook als familietreintje.

Verderop kun je vanaf drie of vijf meter een rivierpoeltje in springen. En dan nog 350 steile treden naar de Sekumpul- en Fiji-watervallen, waar ze geduldig wachtten tot een paar stelletjes klaar waren met poseren. Sander noemt het “precies hoe je pubers enthousiast krijgt voor een wandeling”, en daar zit de hele reis in één zin.

En toch nog een tempel

Op weg van Amed naar Pemuteran stopten ze bij Pura Ponjok Batu. Sarong om, hoofdband voor de mannen, en binnen bleken ze de enige toeristen tussen groepen Indonesiërs die kwamen bidden.

“Niet de tempel, maar wij blijken de attractie.”

Nova moest met een familie op de foto, Sander en Kay werden opgehaald door een groep vrouwen die ze graag in hun familiealbum wilden. Zo kregen ze hun tempelbezoek er alsnog in, en vond iedereen het leuk.

Hoe deze reis in elkaar is gezet

Het begon met een intake: wat willen jullie zien, wat willen jullie doen. Daarna kregen ze online een compleet voorstel met dagprogramma, accommodaties en foto’s. “Alleen dat was al een behoorlijke dosis voorpret”, schrijft Sander. Vervolgens is er nog geschoven: hier een iets luxere accommodatie, daar een andere activiteit, tot het klopte.

Op Bali waren het vervoer en de activiteiten geregeld, met bij elke verplaatsing een busje en chauffeur. De internationale vluchten boekten ze zelf, want dat scheelde in dit geval niets in de prijs. Alleen die snorkeltocht in Amed regelden ze ter plekke, of eigenlijk regelde de chauffeur dat.

En dan de vraag die iedereen stelt: is Bali niet veel te druk? Sander is daar eerlijk over. Ubud is druk, en in Kuta en Sanur heb je niet het gevoel dat je Bali ontdekt hebt. “Maar stap op een fiets, vaar naar een eiland, trek de jungle in of ga het water op en je ontdekt een compleet ander Bali.”