Drie weken door het noordoosten, en te paard door eSwatini

Vanaf Johannesburg rijd je de hoogvlakte op naar Dullstroom, een dorp op tweeduizend meter waar het 's avonds koud is en de open haard brandt. Eén nacht, om de vlucht uit de benen te rijden.

Daarna begint de Panoramaroute, en die maakt zijn naam waar. De Blyde River Canyon is een van de grootste groene canyons ter wereld, en om de paar kilometer stop je weer voor een uitzichtpunt of een waterval. Het gezin bleef er drie nachten, zodat het geen doorrijdag werd.

Bij Hoedspruit sliep het gezin in een lodge met safari-activiteiten inbegrepen. Je gaat mee in een open 4x4 met een ranger die het gebied kent, vroeg in de ochtend en aan het eind van de middag.

Dit is het deel waar de Big Five rondloopt en waar je het verschil merkt tussen zelf rijden en met een ranger gaan. Hij ziet sporen die jij over het hoofd ziet, hij weet waar de kudde gisteren liep, en hij mag van de weg af.

In het Krugerpark mag je met je eigen auto het park in, en dat is een heel ander soort safari. Niemand wijst je iets aan, dus je speurt zelf. De huurauto ligt hoog op de weg, zodat iedereen over de struiken heen kijkt.

De maximumsnelheid is vijftig, maar die haal je nooit. Wat wel werkt: parkeer een half uur bij een waterpoel en wacht af. Grote kans dat er een kudde olifanten komt badderen of dat een nijlpaard zijn bek boven water uitsteekt.

's Avonds sliepen ze in een van de rustkampen, in een eenvoudige bungalow met een eigen braai en een zwembad. Op het terras kijk je uit op een drinkplaats, dus ook zonder auto stopt de safari niet.

Over de grens ligt eSwatini, groener en bergachtiger dan het Krugerpark en een stuk rustiger. In het Mlilwane Wildlife Sanctuary ruilde het gezin de huurauto in voor vier paarden. Geen motorgeluid meer, alleen hoeven en gekwebbel.

Dat het meteen ook een safari is, merk je binnen een kwartier, als je langs een kudde gnoes rijdt. De gids wijst naar een rotstop in de verte: daar gaan we heen. Bovenop is de lunch, met het verhaal erbij over hoe die berg aan zijn naam kwam.

Als de zon zakt, valt het licht als een deken over de bergen en loopt er een groepje zebra's een stukje mee. In de schemering bereik je de slaapplek: een grot, waar de kok de hele dag al bezig is. Kampvuur, braai, marshmallows toe, en dan de slaapzak in met jakhalzen en bavianen op de achtergrond.

De ochtend erna is er geroosterd brood en koffie op het vuur, en dan weer het zadel in. Vlak voor de finish besloot een van de paarden dat een waterplas eigenlijk een bad was, met Sabine tot haar knieën in het water. Een hilarisch einde van iets wat niemand meer vergeet.

Van de bergen naar de kust: St. Lucia ligt aan een estuarium vol nijlpaarden en krokodillen, met daarachter de Indische Oceaan. 's Nachts hoor je de nijlpaarden knorren, en soms lopen ze gewoon door het dorp.

De bootsafari over het estuarium is de derde vorm van safari op deze reis, en tieners vinden hem vaak het leukst. Je vaart tot vlakbij een groep nijlpaarden, ziet visarenden en krokodillen op de oever, en zit twee uur op het water in plaats van in een auto.

Onderweg naar de bergen ligt een tussenstop op het platteland, in een safaritent met een eigen hottub en een braaipakket in de koelkast. Eén nacht, om de lange rit te breken.

De Drakensbergen zijn met bijna drieënhalfduizend meter de hoogste bergketen van het land, en het wandelgebied bij uitstek. Er lopen paden van één kilometer tot een hele dag; bij het informatiecentrum kies je wat past. Het gezin sliep twee nachten in een houten hut tussen de takken, met uitzicht op de toppen.

En dan is er nog het steppen. Je wordt met de berg op genomen, krijgt een step met dikke wielen en zoeft achter elkaar naar beneden. Onder het motto: kun je fietsen, dan kun je dit ook. Vanaf tien jaar mag je zelf, daaronder zit je bij een ouder achterop.

Golden Gate Highlands wordt in de meeste rondreizen overgeslagen, en dat is jammer. Het park dankt zijn naam aan de zandsteenkliffen die bij zonsondergang oranje oplichten. Je maakt er nog een laatste wandeling en spot onderweg zebra's en gnoes.

Vooral de laatste avond blijft hangen: op je balkon of bij de open haard, met een glas erbij, terugkijken op drie weken. De volgende dag rijd je in een paar uur naar de luchthaven.

Het stuk te paard door eSwatini staat van begin tot eind beschreven in ons verslag van hun tocht, inclusief het paard dat halverwege besloot te gaan zwemmen.