Te paard door eSwatini, met hun volwassen zonen

Vanaf Johannesburg rijden ze de hoogvlakte op naar Dullstroom, een dorp op tweeduizend meter waar het ’s avonds koud is en de open haard brandt. Eén nacht, om de vlucht uit de benen te rijden.

Verder hoeft er die eerste dag niets. Het dorp ligt op loopafstand en heeft voor zijn formaat verrassend veel restaurants. Morgen begint het echte werk.

Daarna begint de Panoramaroute, en die maakt zijn naam waar. De Blyde River Canyon is een van de grootste groene canyons ter wereld, en om de paar kilometer stop je weer voor een uitzichtpunt of een waterval. Ze blijven hier drie nachten, zodat het geen doorrijdag wordt.

Onderweg is er meer te doen dan kijken alleen. Met een glazen lift zak je het ravijn in, waar wandelpaden en hangbruggen door het groen lopen, en bij Graskop kun je ziplinen over het dal.

Een tip uit eigen ervaring: bewaar een beetje speling voor deze route. Wij stonden zelf ooit bij de Blyde River Canyon in zulke dichte mist dat er van dat beroemde uitzicht precies niets te zien was. De volgende dag kan het er zomaar totaal anders uitzien.

Bij Hoedspruit slapen ze in een lodge waar de safari-activiteiten bij het verblijf inbegrepen zitten. Je gaat mee in een open 4x4 met een ranger die het gebied kent, vroeg in de ochtend en aan het eind van de middag.

Dit is het deel waar de Big Five rondloopt, en waar je het verschil merkt tussen zelf rijden en met een ranger gaan. Hij ziet sporen die jij over het hoofd ziet, hij weet waar de kudde gisteren liep, en hij mag van de weg af.

Twee nachten is hier genoeg om het gevoel te krijgen zonder dat het routine wordt.

In het Krugerpark mag je met je eigen auto het park in, en dat is een heel ander soort safari. Niemand wijst je iets aan, dus je speurt zelf. De huurauto ligt hoog op de weg, zodat iedereen over de struiken heen kijkt.

De maximumsnelheid is vijftig, maar die haal je nooit. Wat wel werkt: parkeer een half uur bij een waterpoel en wacht af. Grote kans dat er een kudde olifanten komt badderen of dat een nijlpaard zijn bek boven water uitsteekt.

’s Avonds slapen ze in een van de rustkampen, in een eenvoudige bungalow met een eigen braai en een zwembad. Op het terras kijk je uit op een drinkplaats, dus ook zonder auto stopt de safari niet.

Over de grens ligt eSwatini, groener en bergachtiger dan het Krugerpark en een stuk rustiger. In het Mlilwane Wildlife Sanctuary ruilen ze de huurauto in voor vier paarden. Geen motorgeluid meer, alleen hoeven en gekwebbel.

Dat het meteen ook een safari is, merk je binnen een kwartier, als je langs een kudde gnoes rijdt. De gids wijst naar een rotstop in de verte: daar gaan we heen. Bovenop is de lunch, met het verhaal erbij over hoe die berg aan zijn naam kwam.

Als de zon zakt, valt het licht als een deken over de bergen en loopt er een groepje zebra’s een stukje mee. In de schemering bereik je de slaapplek: een grot, waar de kok de hele dag al bezig is. Kampvuur, braai, marshmallows toe, en dan de slaapzak in met jakhalzen en bavianen op de achtergrond.

De ochtend erna is er geroosterd brood en koffie op het vuur, en dan weer het zadel in. Dit is het stuk waar ze het thuis nog het langst over hadden.

Van de bergen naar de kust: St. Lucia ligt aan een estuarium vol nijlpaarden en krokodillen, met daarachter de Indische Oceaan. ’s Nachts hoor je de nijlpaarden knorren, en soms lopen ze gewoon door het dorp.

De bootsafari over het estuarium is de derde vorm van safari op deze reis. Je vaart tot vlakbij een groep nijlpaarden, ziet visarenden en krokodillen op de oever, en zit twee uur op het water in plaats van in een auto.

En tussendoor? Strand, zwembad, ergens lekker eten en vooral even niet te veel hoeven.

Onderweg naar de bergen ligt een tussenstop op het platteland, in een safaritent met een eigen hottub en een braaipakket in de koelkast. Eén nacht, om de lange rit te breken.

We sturen ze hier niet via de snelste weg. Onderweg kunnen ze stoppen bij de 95 meter hoge Howick Falls, en bij de plek waar Nelson Mandela werd opgepakt staat nu een kunstwerk van stalen palen dat, als je op de juiste plek staat, ineens zijn gezicht vormt.

De Drakensbergen zijn met bijna drieënhalfduizend meter de hoogste bergketen van het land, en het wandelgebied bij uitstek. Er lopen paden van één kilometer tot een hele dag; bij het informatiecentrum kies je wat past. Ze slapen twee nachten in een houten hut tussen de takken, met uitzicht op de toppen.

En dan is er nog het steppen. Je wordt de berg op gebracht, krijgt een step met dikke wielen en zoeft achter elkaar naar beneden. Onder het motto: kun je fietsen, dan kun je dit ook.

Uit eigen ervaring: neem een warme trui of jas mee. In de bergen kan het flink afkoelen zodra de zon weg is.

Golden Gate Highlands wordt in de meeste rondreizen overgeslagen, en dat is jammer. Het park dankt zijn naam aan de zandsteenkliffen die bij zonsondergang oranje oplichten. Ze maken er nog een laatste wandeling en spotten onderweg zebra’s en gnoes.

Vooral de laatste avond blijft hangen: op het balkon of bij de open haard, met een glas erbij, terugkijken op drie weken. De volgende dag rijden ze in een paar uur naar de luchthaven.